Route Trip Frankrijk (Belfort ~ Luxemburg)

Jeetje Mina! Wat was het vanochtend koud. Niet dat we er wakker door geworden waren, maar echt zin om ons warme bedje te verlaten hadden we ook niet. Maar ja, wat moet je als je het koud hebt… Juist ja, plassen! Zo snel mogelijk maar aangekleed, want zodra je de rits van de tent zou opendoen ging het er niet warmer op worden. Zo kwam het dan ook dat we beide met ons jas aan (en Petra met een dekentje over haar benen) aan ons tafeltje ontbeten. Ondanks de kou, was het wel heel fijn om te zien dat de zon zich door de bomen aan het wurmen was. Dat beloofde veel goeds.

Aangezien het zou koud was, hadden we sneller dan anders de bus weer ingericht. De kachel kon aan om niet alleen de kou uit ons, maar ook uit de bus te krijgen. Voordat we de camping verlieten, keken we nog of de eigenaar toevallig was aangekomen. Nog steeds niemand te bekennen en ook een vaste gast gaf aan dat de eigenaar soms even komt buurten, maar dat zou zelden zijn. Tja, dan zat er niets anders op : we gingen op pad.

We hadden ervoor kunnen kiezen om vandaag alleen snelwegen te rijden, maar nee : we hadden nog een laatste korte maar stijle bergweg gevonden. Op 1 auto na die ons op een onmogelijk smal pad moest passeren, verliep de route zonder problemen. Echt hoor, we waren zo blij als 2 kleine kinderen. Wegens de korte maar flinke regenbui gisteren, lagen er vanochtend ook nog flinke plassen. De bus werd daar niet schoner op, maar ach : dat komt wel weer als we terug thuis zijn. 

Onze eerste korte stop, was halverwege de bergweg. Aangezien we het vanochtend zo koud hadden, besloten we ons hier even wat op te frissen en onze jassen uit te doen. Inmiddels was het in de bus aangenaam vertoeven en ook de zon was heerlijk. 

Na de bergpas volgende er een stuk snelweg. Echt hoor; dat was lang geleden wanneer we met deze snelheid hadden gereden. Het was gewoon weer wennen en daarom besloten we even de bus aan de kant te zetten. Na een plaspauze en een lekkere snack, wij weer verder. 

Weer een stuk snelweg en we merkte dat Luxemburg (Land) naderde. Het werd drukker, mensen vertoonde aso rijgedrag en schenen onze achterbumper erg interessant te vinden. Tja, als er bij wegwerkzaamheden een snelheid word aangegeven, waren wij 1 van de weinige die zich er aan hielden. Op de klok zagen we dat het inmiddels half 2 geworden was en we besloten te lunchen. Helaas was het in in dit deel van Frankrijk een stuk minder goed geregeld qua gelegenheden hiervoor. Echt geen bankje te bekennen, maar wel een doodlopend stukje provinciale weg. We keerden de om bus, zodat we er achter uit het zicht konden eten. Ei op brood, heerlijk in het zonnetje. 

En toen, tja: maar weer terug de snelweg op. Het was een route met veel tunnels, de èèn nog langer en uitgelichter dan de andere. Ook was er file, jeetje wat saai. Dat hadden we echt zo niet gemist! Gelukkig hadden we een leuke radiozender gevonden en swingden we samen wat af. Aan het einde van de middag reden we Luxemburg (grens) in. Het eerste wat we deden was (goedkoop) tanken en het tweede was het eten van een ijsje. 

  

De navigatie gaf nu nog een klein uurtje aan en daardoor gingen we het helaas niet meer redden om van de welness in het hotel gebruik te maken. We waren blij dat we er uiteindelijk waren! De meneer bij de receptie sprak redelijk goed Nederlands en het was fijn om eventjes niet meer in het Frans, Duits, met handen en voeten te hoeven doen. Nadat we onze kamer hadden bekeken, terug naar beneden gelopen aangezien we al flinke trek hadden gekregen. 

Nou, we kunnen jullie vertellen, dat het wel goed gekomen was met het eten. De Frans-talig sprekende ober (Lees pinguïn), heette ons welkom en wij vertelde hem dat er iemand zwanger is. Ja, inderdaad de vrouw… en toen was er een soort van uitdaging, dit zat duidelijk niet in zijn protocol en wist niet goed wat hij er nou eigenlijk mee moest, gezien het publiek gemiddeld senior plus is. Toen we hen vertelde dat Petra niet alles mocht eten, liep hij naar de chef-kok toe, voor overleg. 

Edwin kon dit op een afstandje een beetje volgen en had al voorpret. De 2 mannen waren het met elkaar eens, de chef ging weer de keuken in en de ober kwam vol trots vertellen dat het menu voor deze gelegenheid aangepast kon worden. Petra zou Tonijn krijgen….. Wij keken de ober aan en waren verbaasd met deze uitkomst. We maakte hem duidelijk dat je als zwangere vrouw geen tonijn mag eten. 

De ober weer in overleg met de chef-kok… de ober weer vol trots aan de tafel… geen probleem mevrouw, u krijgt Franse-kaas…. We keken hem aan maakte hem opnieuw duidelijk dat kaas ook niet een goed alternatief was. De ober weer terug naar de chef-kok voor groot overleg… de ober kwam weer aan de tafel en vroeg twijfelend “Salade?”. Wij met een glimlacht “Oui Merci”

Hierna was de houterige ober omgetoverd tot een hele vriendelijke man en kwam hij on de 15min vragen of alles oké was en of het eten goed was voor de baby. Let wel op, enkel bij onze tafel… bij de andere tafels was hij nog steeds een houterige man met klasse. We hebben heerlijk zitten tafelen en het eten was verrukkelijk. De avond vloog voorbij en gingen na een korte douch lekker ons bedje in. Morgen het laatste stukje naar huis, maar voordat… eerst hier nog lekker genieten van een uitgebreid ontbijt en daarna nog de prachtige omgeving hier in.