Bazel en Saint-Ursanne

Nadat we vannacht 3 regendruppels gehad hadden, zag de lucht er vrij donker uit. We besloten dan ook de nog redelijk droge tent eerst op te ruimen om daarna te ontbijten. Achteraf klaarde het op en hadden we best eerst wat kunnen eten. Het voordeel was nu wel dat we in het zonnetje zaten met ons ontbijt.

Mede door onze snelle opruimactie waren we vandaag vroeg onderweg. We gingen richting, Bazel binnendoor en door veel industrie heen. Het zag er allemaal heel netjes en verzorgd uit. Het viel gewoon op. Toen we meer in de buurt kwamen van het centrum, nam ook de verkeersdrukte toe. Het was zelfs gewoon druk. Daar gingen we weer… opzoek naar een parkeerplek. Echter waren de dingen die we wilde bekijken ver uit elkaar. Als eerste de 3 overgebleven stadspoorten. Deze stadspoorten diende vroeger als beveiliging van de gemeenschap binnen de poorten. Als eerste de “St. Alban-Tor”

Het was een hele uitdaging om de volgende stadspoort vast te leggen… Petra heeft zelfs haar charmes moeten inzetten om een vrouw ervan te overtuigen dat we best wel heel eventjes op haar oprit mochten staan ter promotie van hun prachtige stad. Hier is hij dan, de “Spalentor”.

Voor onze laatste stadspoort hadden we onze bus aan de rand van een klein parkje kunnen parkeren. Deze was dus vrij gemakkelijk en was ook niet op zo’n druk punt om je bus kwijt te kunnen. De laatste stadspoort in dit rijtje is de “St Johanns-Tor”.

We gingen nu weer iets doen wat we al een keer eerder tijdens onze reis hebben geprobeerd vast te leggen, namelijk een 3-landenpunt. Dit keer Zwitserland-Frankrijk-Duitsland. Omdat de vorige keer een doorslaand succes was (niet echt dus), waren we nu wat terughoudend. Op de plattegrond zagen we dat we er het havengebied voor in moesten rijden. We kwamen in een weerwar van spoor-railsen terecht met om ons heen mega kranen die oudijzer aan het verwerken waren. Onze kaart gaf op een gegeven moment aan dat we nog een klein stukje verder moesten, maar de weg hielt op. Wij toch maar geprobeerd om onze bus ergens veilig te parkeren en we liepen het laatste stukje.

Tot onze grote verbazing kwamen we op een soort hippe pier terecht met rondvaartboten en eetgelegenheden. Aan de vlaggen te zien, waren we er bijna.

En ja hoor…. op het uiterlijkste puntje van de pier….  er is gewoon een echt 3 landen-put gemaakt. Hoe blij kan een mens zijn met een stuk ijzer dat uit de grond steekt?!

Natuurlijk is “De Rijn” of zoals ze hem hier noemen “Der Rhein”, het bezoeken waard. Nou ja, je kan hem niet echt missen. Noem je Bazel, dan noem je de Rijn en andersom. Deze 2 zijn onomstotelijk met elkaar verbonden. Zie je Bazel van bovenaf, dan zie je dat de Rijn er dwars doorheen gaat, net zoals met Rotterdam en de Maas.

Onze volgende stop kon gewoon niet meer in het centrum zijn als deze. We wilde zeker het stadhuis vastleggen. Zoals ze het niet noemen “Rathaus Bazel”. Dit gebouw kenmerkt zich door de rode gevel en hoge gevel. Het was al een hele uitdaging om er te komen en misschien hebben we her en der gereden waar dat niet echt was toegestaan. Uiteindelijk onze bus half op de stoep geparkeerd tussen verschillende bouwbussen in…. knipperlichten aan en daar gingen we op hoop van zegen. We moesten nog een klein stukje lopen en daar was het stadhuis. Zoiets hadden we nog nooit gezien!

De Toren van het stadhuis was helaas ingepakt (waarom niet in het rood?) voor restauratie, maar er was gelukkig nog genoeg te zien van het gebouw. We hebben er niet super lang naar gekeken, want er stond nog een bus half op de stoep. Wij snel terug en we hopen niet dat we nog Fan-mail krijgen van onze vrienden van de Zwitserse handhaving. Er stond gelukkig niemand bij onze bus, dus wij er weer snel vandoor.

Als laatste hadden we nog op de planning om “Münsterplatz” te bezoeken…. nadat we na 12 omleidingen, 32 eenrichtingswegen en 126 opstoppingen (we zitten er misschien 1 á 2 naast), besloten we om uit deze chaos te gaan. Dat was makkelijk gezegd, maar het kosten nog enige moeite om uit dit labyrint te komen.

Münsterplatz Ter illustratie.

We gingen weer een stukje rijden, dit keer in westelijke richting. We zagen de Alpen in onze rug en het landschap begon weer meer een heuvellandschap te worden. Wat ons vooral opviel was hoe groen hier alles was.

Het weer was wel aan het veranderen. De blauwe lucht met af en toe een stapelwolkje, waren ondertussen dreigende, dikke en donkere wolken geworden.

Af en toe een spatje maar voordat we echt regen hadden, kwamen we aan in “Saint-Ursanne”. Dit plaatsje is het best bewaarde middeleeuws dorpje van Zwitserland. Ook wel de parel van Jura genoemd. We liepen door het dorpje heen en het was inderdaad een pareltje.

Het was betoverend en super stil, eigenlijk gewoon uitgestorven. Aan alle parkeer-velden ver buiten het dorp kan het dorpje waarschijnlijk in het hoogseizoen transformeren in een toeristen trekpleister, waar niemand vrolijk van word…. Zowel de bewoners als de toeristen. Gelukkig was het er nu heeeeel rustig.

Het ging nu toch echt gebeurden, we stapte in ons busje en begonnen aan onze terugreis. Na een klein half uurtje rijden, reden we Zwitserland uit. Het gaf ons een voldaan gevoel en vonden het jammer dat, dat deel van onze reis er nu op zat. Het weer gaf er een extra dementie aan…. De ruitenwissers maakte ondertussen overuren op onze voorruit, want het kwam met bakken uit de hemel.

We gokte er toch maar op om naar een camping te rijden, want het weer zou nog wel wat verbeteren. Toen we inderdaad op de camping in “Champagney - Frankrijk” aankwamen drupte het nog een beetje. De camping was zo goed als verlaten. Na een rondje gedaan te hebben, kwamen we nog wel wat mensen tegen. Na een praatje gemaakt te hebben, besloten we om er te blijven. Het gaat ons laatste nachtje in ons tentje zijn, want morgen laten we ons verwennen in een Hotel. Voor nu, welterusten.